Serwis Internetowy Portal Orzeczeń używa plików cookies. Jeżeli nie wyrażają Państwo zgody, by pliki cookies były zapisywane na dysku należy zmienić ustawienia przeglądarki internetowej. Korzystając dalej z serwisu wyrażają Państwo zgodę na używanie cookies , zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

II Ko 346/16 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu z 2017-01-24

Tytuł:
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu z 2017-01-24
Data orzeczenia:
24 stycznia 2017
Data publikacji:
24 kwietnia 2020
Data uprawomocnienia:
24 lutego 2017
Sygnatura:
II Ko 346/16
Sąd:
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu
Wydział:
II Wydział Karny
Przewodniczący:
Robert Pelewicz
Protokolant:
st. sekr. sąd. Marta Czachurska
Podstawa prawna:
art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U. Nr 34 z 1991 roku, poz. 149 – z późniejszymi zmianami
Teza:
1. Wniosek W. W. nie może być traktowany jako ponowny wniosek o zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdy jakich doznał on w wyniku represji ówczesnych władz za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Obecnie wnioskodawca swoje roszczenia zawarte w punkcie 1 i 2 wniosku opiera o treść art. 8 ust. 4 ustawy lutowej, domagając się zadośćuczynienia uzupełniającego, mając na względzie fakt, że dotychczasowe orzeczenie wydane zostało w oparciu o art. 8 ust. 1, 1 a i art. 13 ustawy lutowej. Zgodnie zaś z art. 8a ust 2 tej ustawy lutowej, przepisy art. 8 ust. 1 zdanie drugie, ust. 2c i ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do osób, które w okresie od dnia 1 listopada 1982 r. do dnia 28 lutego 1983 r. pełniła czynną służbę wojskową, do której odbycia został powołana za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego 2. Za merytorycznym rozpoznaniem sprawy o zadośćuczynienie w stosunku do W. W., jako osoby represjonowanej przez władze PRL w związku z prowadzoną działalnością niepodległościową, przemawia dodatkowo fakt, że znowelizowana ustawa lutowa wiąże szkodę i krzywdę osoby skazanej, nie tylko z samym faktem jej bezprawnego pozbawienia wolności (jak to ma miejsce w przypadku roszczeń dochodzonych na podstawie przepisów procedury karnej), ale ponadto uwzględnia aspekt działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Oczywistym jest więc w realiach rozpoznawanej sprawy, że to właśnie zasady współżycia społecznego i zasada słuszności przemawiają za uwzględnieniem wniosku W. W. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że dotychczas zasądzone zadośćuczynienie w kwocie 15.960 zł jest zadośćuczynieniem rażąco niskim w stosunku do krzywd jakich doznał będąc represjonowany za działalność patriotyczną, za jego ogromny wkład i zaangażowanie w działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Kwota zadośćuczynienia jaką dotychczas otrzymał wnioskodawca za łącznie 228 dni pozbawienia wolności za działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego - czyli ponad siedem miesięcy pozbawienia wolności - nie jest odpowiednia, a tym samym i słuszna, i potęguje jego poczucie krzywdy. 3. Tak więc Sąd Okręgowy orzekając dotychczas o zadośćuczynieniu W. W. pominął podstawową kwestię, że wszystkie przejawy represji stosowane wobec internowanych, tak w Załężu, jak i w Czerwonym Borze, miały formę szczególnie intensywnych, niosących wiele negatywnych następstw w życiu osób poddanych tym represjom. Nie można ich zatem wartościować i wymagać, by stało się coś niezwykle złego w odniesieniu tylko do wnioskodawcy, żeby kwota ta wzrosła. Dla wnioskodawcy bowiem każdy dzień pobytu w tych miejscach był udręczeniem, a szykany które dotykały jego i pozostałych internowanych w sposób bezpośredni wpływały także na kształtowanie jego psychiki. Można zatem odnieść wrażenie, że zapomniano tutaj, że tak właśnie działał ten system i takie było odgórne założenie, że poprzez uderzenie w grupę ludzi o zbliżonych poglądach i ideałach niszczyło się jednostki. 4. Warto także zauważyć, że Sąd Okręgowy w części motywacyjnej wyroku z dnia 12 czerwca 2008 r. (II Ko ...), ustalił jedynie, że wnioskodawca został powołany do odbycia przeszkolenia wojskowego przez WKU, które odbywał w Jednostce w Czerwonym Borze w okresie od 5 listopada 1982 r. do 4 lutego 1983r., po odbyciu których wrócił na dawne stanowisko, a za okres ćwiczeń otrzymał pełne wynagrodzenie. Sąd więc internowanie w ciężkich warunkach w Czerwonym Borze potraktował jak odbycie zwykłego internowania. Tymczasem pobyt wnioskodawcy w obozie w Czerwonym Borze nie miał nic wspólnego ze szkoleniem wojskowym, był pozbawieniem wolności i to równie dolegliwym jak internowanie. Ponadto sąd zasądzający zadośćuczynienie miał na uwadze także ograniczenia ustawowe, co do maksymalnej kwoty zadośćuczynienia i odszkodowania do 25.000 zł (k. 24). Trzeba jeszcze zwrócić uwagę na istotną okoliczność, że przy określaniu zadośćuczynienia nie odróżniono kwotowo krzywd za internowanie W. W. w Zakładzie Karnym w Załężu od krzywd związanych z "ćwiczeniami wojskowymi" w C. traktując te krzywdy jednakowo. Także więc posługiwanie się jednakową kwotą za dzień izolacji w Załężu i Czerwonym Borze stanowi o zasadności wniosku W. W. o zasądzenie dodatkowego zadośćuczynienia.
Istotność:
Dodano:  ,  Opublikował(a):  Dorota Koper
Podmiot udostępniający informację:  Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu
Osoba, która wytworzyła informację:  Robert Pelewicz
Data wytworzenia informacji: